أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَسَفَتِ الشَّمْسُ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ فَكَبَّرَ وَصَفَّ النَّاسُ وَرَاءَهُ فَاقْتَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِرَاءَةً طَوِيلَةً ثُمَّ كَبَّرَ فَرَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . ثُمَّ قَامَ فَاقْتَرَأَ قِرَاءَةً طَوِيلَةً هِيَ أَدْنَى مِنَ الْقِرَاءَةِ الأُولَى ثُمَّ كَبَّرَ فَرَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً هُوَ أَدْنَى مِنَ الرُّكُوعِ الأَوَّلِ ثُمَّ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ فَعَلَ فِي الرَّكْعَةِ الأُخْرَى مِثْلَ ذَلِكَ فَاسْتَكْمَلَ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ وَأَرْبَعَ سَجَدَاتٍ وَانْجَلَتِ الشَّمْسُ قَبْلَ أَنْ يَنْصَرِفَ ثُمَّ قَامَ فَخَطَبَ النَّاسَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ تَعَالَى لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ فَإِذَا رَأَيْتُمُوهُمَا فَصَلُّوا حَتَّى يُفْرَجَ عَنْكُمْ " . وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُ فِي مَقَامِي هَذَا كُلَّ شَىْءٍ وُعِدْتُمْ لَقَدْ رَأَيْتُمُونِي أَرَدْتُ أَنْ آخُذَ قِطْفًا مِنَ الْجَنَّةِ حِينَ رَأَيْتُمُونِي جَعَلْتُ أَتَقَدَّمُ وَلَقَدْ رَأَيْتُ جَهَنَّمَ يَحْطِمُ بَعْضُهَا بَعْضًا حِينَ رَأَيْتُمُونِي تَأَخَّرْتُ وَرَأَيْتُ فِيهَا ابْنَ لُحَىٍّ وَهُوَ الَّذِي سَيَّبَ السَّوَائِبَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама, Ибн Ваҳбдан хабар берди, у Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан, у деди: менга Урва ибн аз-Зубайр, Оишадан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳаётларида қуёш тутилди. Шунда у туриб, такбир айтдилар, одамлар эса уларнинг орқасида саф тортдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) узоқ қироат қилдилар, сўнг такбир айтиб, узун руку қилдилар, сўнг бошларини кўтариб: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Раббано ва лакал-ҳамд,» дедилар. Сўнг туриб, узоқ қироат қилдилар, у биринчи қироатдан калтароқ эди, сўнг такбир айтиб, узун руку қилдилар, у биринчи рукудан калтароқ эди, сўнг: «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Раббано ва лакал-ҳамд,» дедилар. Сўнг сажда қилдилар, сўнг иккинчи ракатда ҳам худди шундай қилдилар. Шундай қилиб, тўрт руку ва тўрт саждани тўлиқ (адо) қилдилар, қуёш эса у (намоздан) қайтишидан олдин очилди. Сўнг туриб, одамларга хутба қилдилар, Аллаҳ азза ва жаллага У лойиқ бўлган сано билан сано айтдилар, сўнг дедилар: «Албатта қуёш ва ой Аллаҳ таолонинг оятларидан (белгиларидан) иккитасидир. Улар бировнинг ўлими ёки тириклиги учун тутилмайди. Бас, уларни (тутилган ҳолда) кўрсангиз, сиздан (бу ҳол) арилтирилгунича намоз ўқинглар,» дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) яна дедилар: «Мен мана шу турган жойимда сизларга ваъда қилинган ҳар бир нарсани кўрдим. Сизлар мени олдинга интилаётганимни кўрганингизда, мен жаннатдан бир шингил (мева) олмоқчи бўлган эдим. Мен жаҳаннамни ҳам кўрдим, унинг баъзи қисми баъзисини эзиб (ютиб) турарди, шунда сизлар мени орқага чекинаётганимни кўрдингиз. Ва мен у (жаҳаннам)да Ибн Луҳаййни кўрдим, у (бутларга аталган) соиба ҳайвонларини биринчи бўлиб қўйиб юборган кишидир,» дедилар.