أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى بْنِ الطَّبَّاعِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَلَى نَاضِحٍ لَنَا ثُمَّ ذَكَرْتُ الْحَدِيثَ بِطُولِهِ ثُمَّ ذَكَرَ كَلاَمًا مَعْنَاهُ فَأُزْحِفَ الْجَمَلُ فَزَجَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَانْتَشَطَ حَتَّى كَانَ أَمَامَ الْجَيْشِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا جَابِرُ مَا أَرَى جَمَلَكَ إِلاَّ قَدِ انْتَشَطَ " . قُلْتُ بِبَرَكَتِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " بِعْنِيهِ وَلَكَ ظَهْرُهُ حَتَّى تَقْدَمَ " . فَبِعْتُهُ وَكَانَتْ لِي إِلَيْهِ حَاجَةٌ شَدِيدَةٌ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ فَلَمَّا قَضَيْنَا غَزَاتَنَا وَدَنَوْنَا اسْتَأْذَنْتُهُ بِالتَّعْجِيلِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي حَدِيثُ عَهْدٍ بِعُرْسٍ . قَالَ " أَبِكْرًا تَزَوَّجْتَ أَمْ ثَيِّبًا " . قُلْتُ بَلْ ثَيِّبًا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو أُصِيبَ وَتَرَكَ جَوَارِيَ أَبْكَارًا فَكَرِهْتُ أَنْ آتِيَهُنَّ بِمِثْلِهِنَّ فَتَزَوَّجْتُ ثَيِّبًا تُعَلِّمُهُنَّ وَتُؤَدِّبُهُنَّ فَأَذِنَ لِي وَقَالَ لِي " ائْتِ أَهْلَكَ عِشَاءً " . فَلَمَّا قَدِمْتُ أَخْبَرْتُ خَالِي بِبَيْعِيَ الْجَمَلَ فَلاَمَنِي فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَدَوْتُ بِالْجَمَلِ فَأَعْطَانِي ثَمَنَ الْجَمَلِ وَالْجَمَلَ وَسَهْمًا مَعَ النَّاسِ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ибн Абдуллаҳ хабар бериб, деди: бизга Муҳаммад ибн Исо ибн ат-Таббў ривоят қилди, деди: бизга Абу Авона, Муғирадан, у Шаъбийдан, у Жобир (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга бизнинг бир сувташар туямизда жангга чиқдим — сўнг (рови) ҳадисни тўлиқ зикр қилди — кейин мазмуни шундай бўлган гапни зикр қилди: Туя ҳориб қолди, шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни силтадилар (ҳайдадилар), шунда у жонланиб, қўшиннинг олдига ўтиб кетди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Жобир, мен туянгни жонланиб қолди деб кўрмоқдаман,» дедилар. Мен: «Сизнинг баракангиз билан, эй Расулаллаҳ,» дедим. (У): «Буни менга сотгин ва (Мадинага) етиб келгунингча унинг усти (мингилиги) сенга (рухсат),» дедилар. Шунда мен уни сотдим — менга унга жуда қаттиқ эҳтиёжим бор эди, лекин мен (у кишидан) уялдим (қайтаришга ботинмадим). Жангимизни тугатиб, (Мадинага) яқинлашганимизда, мен ундан (олдинроқ) тезроқ кетишга рухсат сўраб, дедим: «Эй Расулаллаҳ, мен янги уйланган кишиман.» (У): «Бокира қиз олдингми ёки тул аёлми?» дедилар. Мен: «Тул аёл, эй Расулаллаҳ; Абдуллаҳ ибн Амр (отам) шаҳид бўлиб, ёш бокира қизларни (сингилларимни) қолдирган эди, шунинг учун мен уларнинг ўзига ўхшаш (ёш)ни келтиришни ёқтирмадим, балки уларга (сингилларимга) таълим берадиган ва одоб ўргатадиган тул аёлни олдим,» дедим. Шунда (у) менга рухсат берди ва менга: «Аҳлингнинг олдига кечқурун боргин,» дедилар. Мен (Мадинага) етиб келганимда, туяни сотганимни тоғамга айтдим, у мени койиди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) етиб келганларида, мен эрталаб туяни олиб бордим, шунда (у) менга туянинг нархини ҳам, туянинг ўзини ҳам ва одамлар билан бирга бир улуш (ўлжа)ни ҳам бердилар.