حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الأَشْعَثِ الصَّنْعَانِيِّ، أَنَّ خُطَبَاءَ، قَامَتْ بِالشَّامِ وَفِيهِمْ رِجَالٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ آخِرُهُمْ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ مُرَّةُ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ لَوْلاَ حَدِيثٌ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا قُمْتُ . وَذَكَرَ الْفِتَنَ فَقَرَّبَهَا فَمَرَّ رَجُلٌ مُقَنَّعٌ فِي ثَوْبٍ فَقَالَ هَذَا يَوْمَئِذٍ عَلَى الْهُدَى فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَإِذَا هُوَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ . قَالَ فَأَقْبَلْتُ عَلَيْهِ بِوَجْهِهِ فَقُلْتُ هَذَا قَالَ نَعَمْ .هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوَالَةَ وَكَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Абдулваҳҳоб ас-Сақафий ривоят қилди, у деди: бизга Айюб, Абу Қилобадан, у Абул-Ашъас ас-Санъонийдан (ривоят қилдики): Шомда хатиб(лар) (хутба учун) ўринларидан турдилар; уларнинг орасида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашобларидан кишилар ҳам бор эди. Уларнинг охиргиси бўлиб Мурра ибн Каъб деб аталадиган бир киши туриб: «Агар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган бир ҳадисим бўлмаганида, мен (гапириш учун) турмаган бўлардим,» деди ва фитналарни зикр қилди, уларнинг (яқин) эканлигини айтди. Шу пайт бир кийимга ўралган киши ўтиб қолди; шунда (Мурра): «Бу киши ўша куни ҳидоят устида бўлади,» деди. Мен унинг олдига бордим — қарасам, у Усмон ибн Аффон экан. (Рови) деди: мен унинг юзига қарадим-да: «Шу кишими?» дедим. У: «Ҳа,» деди. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу бобда Ибн Умар, Абдуллаҳ ибн Ҳавола ва Каъб ибн Ужрадан ҳам (ривоятлар) бор.