حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَمَا رَاعٍ فِي غَنَمِهِ عَدَا عَلَيْهِ الذِّئْبُ، فَأَخَذَ مِنْهَا شَاةً، فَطَلَبَهُ الرَّاعِي، فَالْتَفَتَ إِلَيْهِ الذِّئْبُ فَقَالَ مَنْ لَهَا يَوْمَ السَّبُعِ، يَوْمَ لَيْسَ لَهَا رَاعٍ غَيْرِي، وَبَيْنَا رَجُلٌ يَسُوقُ بَقَرَةً قَدْ حَمَلَ عَلَيْهَا، فَالْتَفَتَتْ إِلَيْهِ فَكَلَّمَتْهُ فَقَالَتْ إِنِّي لَمْ أُخْلَقْ لِهَذَا، وَلَكِنِّي خُلِقْتُ لِلْحَرْثِ ". قَالَ النَّاسُ سُبْحَانَ اللَّهِ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَإِنِّي أُومِنُ بِذَلِكَ وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رضى الله عنهما ".
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Абу Салама ибн Абдураҳмон менга хабар берди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитдим: «Бир чўпон ўз қўйлари ичида (турган) пайтда, унга бўри ҳужум қилди ва ундан бир қўйни олди. Чўпон уни (қайтариб олишга) қувди. Шунда бўри унга қараб: ‹Йиртқич (ҳужум) куни — мендан ўзга унга (қўйга) чўпон бўлмас куни — уни ким (ҳимоя) қилади?›, деди. Ва бир киши сигирни — устига (юк) ортган ҳолда — ҳайдаб кетаётганида, у (сигир) унга қаради ва унга сўзлаб: ‹Мен бунинг учун яратилмадим, балки мен ер ҳайдаш (деҳқончилик) учун яратилдим›, деди». Одамлар: «Субҳаналлаҳ!», дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта мен бунга иймон келтираман, Абу Бакр ва Умар ибнул-Хаттоб розияллаҳу анҳумо (ҳам)», деди.