حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ الْمُسَيَّبِ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُنِي عَلَى قَلِيبٍ عَلَيْهَا دَلْوٌ، فَنَزَعْتُ مِنْهَا مَا شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ أَخَذَهَا ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ، فَنَزَعَ بِهَا ذَنُوبًا أَوْ ذَنُوبَيْنِ، وَفِي نَزْعِهِ ضَعْفٌ، وَاللَّهُ يَغْفِرُ لَهُ ضَعْفَهُ، ثُمَّ اسْتَحَالَتْ غَرْبًا، فَأَخَذَهَا ابْنُ الْخَطَّابِ، فَلَمْ أَرَ عَبْقَرِيًّا مِنَ النَّاسِ يَنْزِعُ نَزْعَ عُمَرَ، حَتَّى ضَرَبَ النَّاسُ بِعَطَنٍ ".
Абдон бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Юнусдан, Зуҳрийдан, у деди: Ибнул-Мусайяб менга хабар берди, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитдим: «Мен ухлаб ётган пайтимда, ўзимни бир қудуқ (устида) — унинг устида бир челак бор — (турган ҳолда) кўрдим. Мен ундан Аллаҳ хоҳлаганча (сув) тортдим, сўнг уни Ибн Абу Қуҳофа (Абу Бакр) олди ва у билан бир ёки икки челак тортди, унинг тортишида заифлик бор эди — Аллаҳ унинг заифлигини мағфират қилсин. Сўнг у (челак) катта челакка айланди, уни Ибнул-Хаттоб (Умар) олди. Мен одамлардан Умарнинг тортишидек тортадиган бир доно (абқарий)ни кўрмадим, токи одамлар (туяларини суғориб) қўноқ жойга (сувлоққа) қўнди».