وَحَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ أَبِي، الْعَلاَءِ عَنْ مُطَرِّفٍ، قَالَ قَالَ لِي عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ إِنِّي لأُحَدِّثُكَ بِالْحَدِيثِ الْيَوْمَ يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهِ بَعْدَ الْيَوْمِ وَاعْلَمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَعْمَرَ طَائِفَةً مِنْ أَهْلِهِ فِي الْعَشْرِ فَلَمْ تَنْزِلْ آيَةٌ تَنْسَخُ ذَلِكَ وَلَمْ يَنْهَ عَنْهُ حَتَّى مَضَى لِوَجْهِهِ ارْتَأَى كُلُّ امْرِئٍ بَعْدُ مَا شَاءَ أَنْ يَرْتَئِيَ .
Мутарриф айтди: Имрон ибн Ҳусайн менга: «Мен сенга бугун бир ҳадис айтаман — Аллаҳ сени у билан бугундан кейин фойдалантирсин: билки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз аҳлининг бир гуруҳини (зулҳижжанинг) ўнлигида умра қилдирди; бас буни насх қилувчи (бекор қилувчи) бир оят нозил бўлмади ва у (Набий) ундан қайтармади ҳам, то у ўз йўлига (вафотга) ўтгунча. Шундан кейин ҳар бир киши хоҳлаганини ўйлаб (гапириб) олди» деди.