أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ أَهْلَلْنَا أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْحَجِّ خَالِصًا لَيْسَ مَعَهُ غَيْرُهُ خَالِصًا وَحْدَهُ فَقَدِمْنَا مَكَّةَ صَبِيحَةَ رَابِعَةٍ مَضَتْ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَحِلُّوا وَاجْعَلُوهَا عُمْرَةً " . فَبَلَغَهُ عَنَّا أَنَّا نَقُولُ لَمَّا لَمْ يَكُنْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ خَمْسٌ أَمَرَنَا أَنْ نَحِلَّ فَنَرُوحَ إِلَى مِنًى وَمَذَاكِيرُنَا تَقْطُرُ مِنَ الْمَنِيِّ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَنَا فَقَالَ " قَدْ بَلَغَنِي الَّذِي قُلْتُمْ وَإِنِّي لأَبَرُّكُمْ وَأَتْقَاكُمْ وَلَوْلاَ الْهَدْىُ لَحَلَلْتُ وَلَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ " . قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ مِنَ الْيَمَنِ فَقَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ " . قَالَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ " فَأَهْدِ وَامْكُثْ حَرَامًا كَمَا أَنْتَ " . قَالَ وَقَالَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ عُمْرَتَنَا هَذِهِ لِعَامِنَا هَذَا أَوْ لِلأَبَدِ قَالَ " هِيَ لِلأَبَدِ " .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга ибн Улайя, ибн Журайждан ривоят қилди, у деди: менга Ато, Жобир (розияллаҳу анҳу)дан хабар берди. У деди: «Биз, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашоблари, фақат ҳажни — бошқа ҳеч нарса қўшилмаган, ёлғиз ҳажни кўзлаб эҳром боғладик. Маккага Зул-ҳижжадан тўрт кун ўтган куннинг эрталабида келиб тушдик. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга буюриб: «Эҳромдан чиқинг ва уни умра қилинг,» дедилар. Сўнг у зотга биздан: «Биз билан Арафа орасида беш кунгина қолган бўлса-ю, у бизга эҳромдан чиқишни буюриб, Минога закарларимиздан маний томиб турган ҳолда боришимизни (хоҳлайдими)?» деб айтаётганимиз етиб борди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўринларидан туриб, бизга хутба қилдилар ва: «Сизларнинг айтган гапларингиз менга етиб келди. Албатта мен сизларнинг энг яхшингиз ва энг тақводорингизман. Агар қурбонлик (менинг қошимда) бўлмаганида, мен ҳам эҳромдан чиқардим. Ишимнинг ҳозир билганимни аввал билганимда эди, қурбонлик (ҳайдаб) олиб келмас эдим,» дедилар.» (Жобир) деди: «Алий (розияллаҳу анҳу) Ямандан келган эди, (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга): «Нима (деб) эҳром боғладинг?» дедилар. У: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) нима деб эҳром боғлаган бўлсалар, шу билан,» деди. У зот: «Ундай бўлса, қурбонлик қил ва шу ҳолатингда эҳромда туравер,» дедилар.» (Жобир) деди: «Суроқа ибн Молик ибн Жуъшум: «Эй Расулуллаҳ, бу умрамиз шу йилимиз учунми ёки абадийми, айтинг-чи?» деди. У зот: «У абадийдир,» дедилар.»